Madhaviya Shankara Vijayam Sarga - II (Acharya Janmadhi Kathanam) Page 21
सर्गः २] आचार्यजन्मादिकथनम् 15
भद्रे सुतेन रहितौ भुवि के वदन्ति नौ पुत्रपौत्रसरणिक्रमतः प्रसिद्धिः ।
लोके न पुष्पफलशून्यमुदाहरन्ति वृक्षं प्रवालसमये फलितं विहाय ॥
लोके न पुष्पफलशून्यमुदाहरन्ति वृक्षं प्रवालसमये फलितं विहाय ॥
इतीरिते प्राह तदीयभार्या शिवारुप्रकल्पद्रुममाश्रयावः ।
तत्सेवनान्नौ भविता सुनाथ फलं स्थिरं जङ्गमरूपमैशम् ।। ४६
तत्सेवनान्नौ भविता सुनाथ फलं स्थिरं जङ्गमरूपमैशम् ।। ४६
भक्तेप्सितार्थपरिकल्पनकल्पवृक्षं देवं भजाव कमितः सकलार्थसिद्धयै ।
तत्रोपमन्युमहिमा परमं प्रमाणं नो देवतासु जडिमा जडिमा मनुष्ये ।। ४७
तत्रोपमन्युमहिमा परमं प्रमाणं नो देवतासु जडिमा जडिमा मनुष्ये ।। ४७
इत्थं कलत्रोक्तिमनुत्तमां च श्रुत्वा सुतार्थी प्रणतैकवश्यम् ।
इयेष सन्तोषयितुं तपोभिः सोमार्धमूर्धानमुपार्थमीशम् ।। ४८
इयेष सन्तोषयितुं तपोभिः सोमार्धमूर्धानमुपार्थमीशम् ।। ४८
तस्योपधाम किल संनिहिताऽऽपगैका
स्नात्वा सदाशिवमुपास्त जले स तस्याः ।
कन्दाशनः कतिचित्देव दिनानि पूर्वं
पश्चात्तदा स शिवपादधुगाब्जभृङ्गः ।। ४९
स्नात्वा सदाशिवमुपास्त जले स तस्याः ।
कन्दाशनः कतिचित्देव दिनानि पूर्वं
पश्चात्तदा स शिवपादधुगाब्जभृङ्गः ।। ४९
जायाऽपि तस्य विमला नियमोपतापैश्चिक्लेश कायमनिशं शिवमर्चयन्ती ।
क्षेत्रे वृषस्य निवसन्तमजं स भर्तुः कालोऽत्यगादिति तयोस्तपतो रनेकः ।। ५०
क्षेत्रे वृषस्य निवसन्तमजं स भर्तुः कालोऽत्यगादिति तयोस्तपतो रनेकः ।। ५०
देवः कृपापरवशो द्विजवेषधारी प्रत्यक्षतां शिवगुरुं गत आत्तनिद्रम् ।
प्रोवाच भोः किमभिवाञ्छसि किं तपस्ते पुत्रार्थितेति वचनं स जगाद विप्रः ।। ५१
प्रोवाच भोः किमभिवाञ्छसि किं तपस्ते पुत्रार्थितेति वचनं स जगाद विप्रः ।। ५१
देवोऽप्यपृच्छदथ तं द्विज विद्धि सत्यं सर्वज्ञमेकमपि सर्वगुणोपपन्नम् ।
पुत्रं ददान्यथ बहून्विपरीतकांस्ते भूर्यायुषस्तनुगुणानवदद् द्विजेशः ।। ५२
पुत्रं ददान्यथ बहून्विपरीतकांस्ते भूर्यायुषस्तनुगुणानवदद् द्विजेशः ।। ५२
पुत्रोऽस्तु मे बहुगुणः प्रथितानुभावः सर्वज्ञतापदमितीरित आबभाषे ।
दद्यामुदीरितपदं तनयं तपो मा पूर्णो भविष्यसि गृहं द्विज गच्छ दारैः ।। ५३
दद्यामुदीरितपदं तनयं तपो मा पूर्णो भविष्यसि गृहं द्विज गच्छ दारैः ।। ५३
आकर्णयन्निति बुबोध स विप्रवर्यस्तं चाब्रवीन्निजकलत्रमनिन्दितात्मा ।
स्वप्नं शशंस वनितामणिरस्य भार्या सत्यं भविष्यति तु नौ तनयो महात्मा ।। ५४
स्वप्नं शशंस वनितामणिरस्य भार्या सत्यं भविष्यति तु नौ तनयो महात्मा ।। ५४
तौ दम्पती शिवपरौ नियतौ स्मरन्तौ स्वप्नेक्षितं गृहगतो बहुदक्षिणानैः ।
संतर्प्य विप्रनिकरं तदुदीरिताभिराशीर्भिरापतुरनल्पमुदं विशुद्धौ ।। ५५
தலைப்பு: சிவபெருமானின் அருள் மற்றும் வரதானம்
- மனைவியின் ஆலோசனை (ஸ்லோகம் 46-47): சிவகுருவின் வருத்தத்தைக் கண்ட அவர் மனைவி, "நாதா! கவலை வேண்டாம். நாம் வேண்டியதைத் தரும் கற்பக விருட்சமான சிவபெருமானைச் சரணடைவோம். உபமன்யுவின் பக்தியே இதற்குச் சான்று. தடைகள் தெய்வத்திடம் இல்லை, மனிதர்களின் முயற்சியில்தான் உள்ளது," என்றாள்.
- தவத்தின் தொடக்கம் (ஸ்லோகம் 48-50): மனைவியின் சொற்படி, இருவரும் சிவபெருமானைக் குறித்துக் கடும் தவம் புரிந்தனர். ஆற்றில் நீராடி, கிழங்குகளை மட்டும் உண்டு, சிவபெருமானின் பாதங்களையே தியானித்து உடல் வருந்தி தவம் செய்தனர்.
- சிவபெருமான் தரிசனம் (ஸ்லோகம் 51): சிவபெருமான் ஒரு பிராமண வேடத்தில் சிவகுருவின் கனவில் தோன்றி, "உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்?" என்று கேட்டார். சிவகுரு தனக்கு ஒரு புத்திரன் வேண்டும் என்று வேண்டினார்.
- தெய்வீகத் தேர்வு (ஸ்லோகம் 52-53): இறைவன் ஒரு நிபந்தனை விதித்தார்: "உனக்கு நீண்ட ஆயுளுடன் கூடிய சாதாரண புத்திரர்கள் பலர் வேண்டுமா? அல்லது குறைந்த ஆயுளே கொண்டாலும், அனைத்து அறிவும் (சர்வக்ஞன்) நிறைந்த ஒரு மகன் வேண்டுமா?" என்று கேட்டார். சிவகுரு, "அனைத்து அறிவும் கொண்ட ஒரு மகனே போதும்" என்றார்.
- வரதானம் (ஸ்லோகம் 54-55): "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று இறைவன் மறைந்தார். கண்விழித்த சிவகுரு தன் மனைவியிடம் கனவைக் கூறினார். இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பி, பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்து இறைவனைத் தியானித்திருந்தனர்.
తెలుగు అనువాదం (Telugu Translation)
శీర్షిక: శివ అనుగ్రహం మరియు వరప్రదానం
- భార్య హితవు (శ్లోకం 46-47): శివగురువు బాధను చూసి భార్య ఇలా అంది, "నాథా! కోరిన కోర్కెలు తీర్చే కల్పవృక్షం పరమశివుడు ఉండగా చింత ఎందుకు? ఉపమన్యువు గాథే దీనికి నిదర్శనం. ఆ దేవుడిని సేవిస్తే మనకు శ్రేష్ఠమైన సంతానం కలుగుతుంది."
- కఠోర తపస్సు (శ్లోకం 48-50): భార్య మాటలతో శివగురువు వృషాచల క్షేత్రంలో తపస్సు ప్రారంభించారు. నదిలో స్నానం చేసి, కందమూలాలను భక్షిస్తూ, మనస్సును శివపాద పద్మాలపై నిలిపి ఇద్దరూ కఠిన నియమాలతో తపస్సు చేశారు.
- శివుని స్వప్న దర్శనం (శ్లోకం 51): భక్తులకు వశమయ్యే ఆ పరమేశ్వరుడు బ్రాహ్మణ వేషంలో శివగురువుకు స్వప్నంలో దర్శనమిచ్చి, "నీకేం కావాలి?" అని అడిగారు. శివగురువు పుత్ర సంతానం కావాలని కోరుకున్నారు.
- మహాదేవుని ప్రశ్న (శ్లోకం 52-53): శివుడు ఒక పరీక్ష పెట్టారు: "దీర్ఘాయుష్మంతులైన సామాన్య పుత్రులు అనేకమంది కావాలా? లేదా అల్పాయుష్కుడైనా సరే సర్వజ్ఞుడైన (అన్నీ తెలిసిన) ఏకైక పుత్రుడు కావాలా?" అని అడిగారు. శివగురువు "సర్వజ్ఞుడైన పుత్రుడే కావాలి" అని కోరారు.
- వరసిద్ధి (శ్లోకం 54-55): శివుడు "తథాస్తు" అని పలికి అంతర్ధానమయ్యారు. నిద్రలేచిన శివగురువు భార్యకు ఈ విషయం చెప్పి ఎంతో సంతోషించారు. వారిద్దరూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చి, బ్రాహ్మణులకు దానధర్మాలు చేస్తూ ఆ దివ్య పుత్రుని రాక కోసం ఎదురుచూశారు.
Comments
Post a Comment