Madhaviya Shankara Vijayam Sarga - II (Acharya Janmadhi Kathanam) Page 20
14 श्रीमच्छङ्करदिग्विजये [द्वितीयः
विद्याधिराजमघपण्डितनामधेयौ संप्रत्ययं व्यतनुतामभिपूज्य दैवम् ।
सम्यङ्महुर्तमवलम्ब्य विचारणीया मौहूर्तिका इति परस्परमूचिवांसौ ॥ ३३
सम्यङ्महुर्तमवलम्ब्य विचारणीया मौहूर्तिका इति परस्परमूचिवांसौ ॥ ३३
उद्वाह्य शास्त्रविधिना विहिते मुहूर्ते तौ संमुदं बहुमवापतुराप्तकामौ ।
तत्रागतो भृशममोदत बन्धुवर्गः किं भाषितेन बहुना मुदमाप वर्गः ॥ ३४
तत्रागतो भृशममोदत बन्धुवर्गः किं भाषितेन बहुना मुदमाप वर्गः ॥ ३४
तौ दंपती सुवसनौ शुभदन्तपङ्क्ती संभूषितौ विकसिताम्बुजरम्यवक्त्रौ ।
सव्रीडहासमुखवीक्षणसंप्रहृष्टौ देवाविवापतुरनुत्तमशर्म नित्यम् ॥ ३५
सव्रीडहासमुखवीक्षणसंप्रहृष्टौ देवाविवापतुरनुत्तमशर्म नित्यम् ॥ ३५
अग्नीनथाधित महोत्तरयागजातं कर्तुं विशेषकुशलैः सहितो द्विजेशः ।
तत्तत्फलं हि यदनाहितहव्यवाहः स्यादुत्तरेषु विहितेष्वपि नाधिकारी ॥ ३६
तत्तत्फलं हि यदनाहितहव्यवाहः स्यादुत्तरेषु विहितेष्वपि नाधिकारी ॥ ३६
यागैरनेकैर्बहुवित्तसाध्यैर्विजेतुकामो भुवनान्ययष्ट ।
व्यस्मारि देवैरमृतं तदाशैर्दिने दिने सेवितयज्ञभागैः ॥ ३७
व्यस्मारि देवैरमृतं तदाशैर्दिने दिने सेवितयज्ञभागैः ॥ ३७
संतर्पयन्तं पितृदेवमानुषांस्तत्तत्पदार्थैरभिवाञ्छितैः सह ।
विशिष्टवित्तैः सुमनोभिरञ्चितं तं मेनिरे जङ्गमकल्पपादपम् ॥ ३८
विशिष्टवित्तैः सुमनोभिरञ्चितं तं मेनिरे जङ्गमकल्पपादपम् ॥ ३८
परोपकारव्रतिनो दिने दिने व्रतेन वेदं पठतो महात्मनः ।
श्रुतिस्मृतिप्रमोदितकर्म कुर्वतः समा व्यतीयुर्दिनमाससंमिताः ॥ ३९
श्रुतिस्मृतिप्रमोदितकर्म कुर्वतः समा व्यतीयुर्दिनमाससंमिताः ॥ ३९
रूपेषु मारः क्षमया वसुन्धरा विद्यासु वृद्धो धनिनां पुरःसरः ।
गर्वानभिज्ञो विनयी सदा नतः स नोपलेभे तनयाननं जरन् ॥ ४०
गर्वानभिज्ञो विनयी सदा नतः स नोपलेभे तनयाननं जरन् ॥ ४०
गावो हिरण्यं बहुसस्यमालिनी वसुन्धरा चित्रपदं निकेतनम् ।
संभावना बन्धुजनैश्च संगमो न पुत्रहीनं बहवोऽप्यमूमुहन् ॥ ४१
संभावना बन्धुजनैश्च संगमो न पुत्रहीनं बहवोऽप्यमूमुहन् ॥ ४१
अस्यामजाता मम सन्ततिश्चेच्छरद्यवश्यं भवितोपरिष्टात् ।
तत्राप्यजाता तत उत्तरस्यामेवं स कालं मनसा निनाय ॥ ४२
तत्राप्यजाता तत उत्तरस्यामेवं स कालं मनसा निनाय ॥ ४२
खिन्दन्मनाः शिवगुरुः कृतकार्यशेषो जायामचष्ट सुभगे किमतः परं नौ ।
साङ्गं वयोऽर्धमगमत्कुलजे न दृष्टं पुत्राननं यदिहलोक्यमुदाहरन्ति ॥ ४३
साङ्गं वयोऽर्धमगमत्कुलजे न दृष्टं पुत्राननं यदिहलोक्यमुदाहरन्ति ॥ ४३
एवं प्रिये गतवतोः सुतदर्शनं चेत्पञ्चत्वमैष्यदथ नो शुभमापतिष्यत् ।
अस्याभ्युपायमनिशं भुवि वीक्षमाणो नेक्षे ततः पितृजनित्रिफला ममाभूत् ॥ ४४
अस्याभ्युपायमनिशं भुवि वीक्षमाणो नेक्षे ततः पितृजनित्रिफला ममाभूत् ॥ ४४
தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு (Tamil Translation)
தலைப்பு: சிவகுருவின் திருமணம் மற்றும் புத்திர பாக்கியம் இல்லாமை
- திருமணம் (ஸ்லோகம் 33-35): வித்யாதிபதி மற்றும் மகாபண்டிதர்கள் கூடி நல்ல முகூர்த்தத்தை நிச்சயித்தனர். சாஸ்திர முறைப்படி சிவகுருவிற்கும் ஆரியாம்பாவிற்கும் திருமணம் நடைபெற்றது. அந்த தம்பதியினர் தேவர்களைப் போல பிரகாசித்தனர்.
- யாகங்கள் (ஸ்லோகம் 36-37): திருமணத்திற்குப் பிறகு சிவகுரு பல பெரிய யாகங்களைச் செய்தார். தேவர்கள் அவர் அளித்த யாகப் பொருட்களை உண்டு, அமிர்தத்தையே மறக்கும் அளவிற்கு மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
- ஈகை குணம் (ஸ்லோகம் 38-39): அவர் பித்ருக்களையும், தேவர்களையும், விருந்தினர்களையும் வேண்டிய பொருட்களால் திருப்திப்படுத்தினார். அவரை நடமாடும் 'கற்பக விருட்சம்' என்று மக்கள் போற்றினர். வேத நெறிப்படி வாழ்ந்து பல ஆண்டுகள் கழிந்தன.
- புத்திர சோகம் (ஸ்லோகம் 40-41): அவர் அழகில் மன்மதனைப் போலவும், பொறுமையில் பூமியைப் போலவும், அறிவில் சிறந்தவராகவும் இருந்தார். இவ்வளவு செல்வமும் புகழும் இருந்தும், ஒரு புத்திரன் இல்லாதது அவருக்குப் பெரும் குறையாக இருந்தது.
- சிவகுருவின் கவலை (ஸ்லோகம் 42-44): "இந்த ஆண்டு குழந்தை பிறக்கும், அடுத்த ஆண்டு பிறக்கும்" என்று காலத்தைக் கழித்தார். இறுதியில் கவலையுடன் தன் மனைவியிடம், "பாதி வயது கடந்துவிட்டது, இன்னும் ஒரு குழந்தையின் முகத்தைப் பார்க்கவில்லையே. என் பித்ருக்களுக்கு நான் செய்ய வேண்டிய கடமை என்னவாகும்?" என்று வருந்தினார்.
తెలుగు అనువాదం (Telugu Translation)
శీర్షిక: శివగురువు వివాహం మరియు సంతాన లేమి బాధ
- వివాహ మహోత్సవం (శ్లోకం 33-35): విద్యాధిరాజు మరియు పండితులు కలిసి ఉత్తమ ముహూర్తాన్ని నిర్ణయించారు. శాస్త్రోక్తంగా శివగురువు మరియు ఆర్యాంబల వివాహం జరిగింది. ఆ దంపతులు భూమిపై వెలసిన దేవతల్లా ప్రకాశించారు.
- యజ్ఞ కర్మాచరణ (శ్లోకం 36-37): వివాహానంతరం శివగురువు అనేక గొప్ప యజ్ఞాలను చేశారు. ఆయన భక్తికి మెచ్చి దేవతలు యజ్ఞ భాగాలను స్వీకరించి, అమృతాన్ని కూడా మరచిపోయేంతగా తృప్తి చెందారు.
- దానగుణం (శ్లోకం 38-39): ఆయన పితృదేవతలను, దేవతలను, అతిథులను కోరిన కోర్కెలు తీర్చి సంతోషపెట్టారు. ఆయనను ప్రజలు 'నడిచే కల్పవృక్షం' అని కొనియాడారు. వేద ధర్మాన్ని పాటిస్తూ అనేక ఏళ్లు గడిచాయి.
- సంతానం లేని వెలితి (శ్లోకం 40-41): శివగురువు అందంలో మన్మథుడిలా, ఓర్పులో భూదేవిలా, జ్ఞానంలో గొప్పవారు. సంపద, గౌరవం అన్నీ ఉన్నా, పుత్ర సంతానం లేకపోవడం ఆయనను కలచివేసింది.
- శివగురువు ఆవేదన (శ్లోకం 42-44): "ఈ ఏడాది సంతానం కలుగుతుంది, వచ్చే ఏడాది కలుగుతుంది" అని ఎదురుచూస్తూ కాలం గడిపారు. చివరకు ఆవేదనతో భార్యతో ఇలా అన్నారు, "సగం వయసు గడిచిపోయింది, ఇంకా పుత్రుడి ముఖం చూడలేదు. పుత్రుడు లేని జన్మ వ్యర్థమని కదా పెద్దలు చెప్తారు. నా పితృఋణం ఎలా తీరుతుంది?" అని చింతించారు.
Comments
Post a Comment